Nina Olivari Fotografie

Thuisbevalling hartje zomer

Thuisbevalling eerste kindje

Het was de dag waarop ik was uitgerekend; een warme zomerdag, alles nog rustig. Ik keek nog bij een tenniswedstrijd, voerde een gesprek met een vriendin over haar diepe verlangen naar nog een kindje en knuffelde mijn oma met mijn dikke buik tussen ons in.
Inmiddels had ik zoveel gelezen en gezien over een natuurlijke thuisbevalling, dat ik er eigenlijk wel naar uit keek, benieuwd hoe het zou voelen en naar wie ik zou gaan ontmoeten.

Precies om 0.00 uur werd ik wakker van een gevoel in mijn lijf en in mijn buik dat ik niet kende. Lichte weeën waren het en ik besloot om op de bal te gaan zitten en rondjes te gaan draaien. Mijn lief ging met me mee en deed wat lacherig, want het kon vast nog niet begonnen zijn. Zo een tijdje zittend werd het weer rustig in mijn lijf en vertrok ik weer naar bed, hem slapend achterlatend op de bank.
Om 3.15 uur werd ik weer wakker en toen voelde alles een stuk intenser; ik vond dat het tijd was om in beweging te komen. Na een tijdje op de bal kregen we samen de slappe lach omdat we testfilmpjes gingen opnemen met de videocamera, die later de geboorte voor ons vastlegde. Het leek me zo bijzonder om zoiets bijzonders later terug te kunnen kijken. De intensiteit van de weeën namen toe en ik vroeg manlief of hij het bevalbad wilde gaan vullen. Ik had alle ingrediënten in huis om een appeltaart te bakken. Dat leek me leuk, lekker bezig met mijn handen en ook nog in een verticale houding. Maar ik moest er niet aan denken nu.

Ondertussen was het 5.30 uur en boven hoorde ik de wekker afgaan, normaal gesproken stond mijn lief nu op om naar zijn werk te gaan, maar nu strompelde ik naar boven om het ding uit te zetten. Op handen en voeten riep ik even later dat ik vond dat het tijd was om de verloskundige te bellen. Ze kwam en observeerde me een tijdje en vroeg me hoe ik het zou vinden als ze ons alleen zou laten en om 10.00 uur terug zou komen. Ik voelde me inmiddels weer rustig en vond het prima en zat inmiddels in bad, de weeën op te vangen, af en toe wisselend van houding. Ik had geen idee hoever ik precies was want ik had van tevoren aangegeven dat ik niet wilde dat ze ging toucheren. Het haalt je uit je bubbel, het kan je demotiveren en bovendien is er aan de buitenkant ook prima te zien hoe het met iemand gaat. Het warme water voelde heerlijk zacht en dragend. Af en toe was ik me ervan bewust dat ik mijn handen tot vuisten balde en dan dacht ik aan mijn Hypnobirthing cursus. Ik focuste dan weer op mijn ademhaling en liet alles zacht en ontspannen worden. Het ademen en bewegen deed ik op gevoel en het ging wel relaxt allemaal, verwachtingsvol was ik over wat komen ging.

Om 10.00 uur zag ik de verloskundige weer en ze ging aan de keukentafel zitten schrijven, af en toe keek ze even naar me, vroeg iets of zei kort iets maar verder liet ze mij en ons met rust. Zo fijn! Mijn lief gaf me een boterham en wat te drinken, wat er direct weer uitkwam, maar ook daar was ik niet zo van onder de indruk. Na een tijdje wisselde ik het bad af met de douche en direct werden de weeën intenser. Logisch, als je beweegt en de zwaartekracht nog meer gaat meewerken. Die momenten vond ik wel echt pittig en via wat leun- en steun houdingen bij het aanrecht, op de grond of op de bal, keerde ik steeds weer terug naar het bad. Mijn zelfgemaakte affirmatiekaartjes met fijne positieve zinnen over vertrouwen hingen erboven.

Jij maakt jouw eigen geboorteverhaal

Rond 12.30 uur gaf de verloskundige aan dat het haar goed leek om toch even te voelen hoe ver ik was. Ik vertelde dat ik het daarmee eens was en ik was verheugd toen ik 9 cm ontsluiting bleek te hebben, relatief gemakkelijk vond ik zelf. Daarna bleef het wat hangen en vroeg ik haar wat ongeduldig wat er nu ging gebeuren. Grappig achteraf en tegelijk heb ik misschien daar toch iets van regie weggegeven. Omdat er geen duidelijke persweeën op gang kwamen, ook niet na een paar uur wachten en er vermoedens waren dat het hoofdje scheef lag, vroeg de verloskundige me of ik het goed vond om de vliezen te breken. Daarmee vergrootten we de kans dat de persweeën op gang kwamen. Nadat ik dat even op me in liet werken, stemde ik rond 14.30 uur in. En inderdaad namen de weeën in kracht toe, maar ik had geen hele duidelijke persdrang.

Ik had zelf een heel goed gevoel over hoe het ging, maakte me geen zorgen, voelde veel vertrouwen en ook geloofde ik dat ik gewoon meer tijd nodig had. En zoals wel vaker blijkt, is het heel erg moeilijk om dichtbij je gevoel te blijven, zeker op zo’n uiterst kwetsbaar moment. Vanaf dat moment tot vlak na de geboorte heb ik geen eigen regie meer gevoeld. De hartslag van mijn kindje daalde en mijn vriend en de verloskundige vonden het nodig om nu alles op alles te zetten en actief te gaan persen. En dat deed ik, op aanwijzingen van de verloskundige, heel rustig van buiten maar toch dicht tegen de paniek aan van binnen. Ik gaf aan niet terug te willen in bad en ik nam plaats op de baarkruk. Ik perste 30 minuten actief op de uiteindeijk toch wel duidelijke persweeën, terwijl de verloskundige mijn perineum nat hield en met een spiegeltje keek of ze het hoofdje al zag en ze liet me meekijken. Even later kon ik het hoofdje voelen en kon ik mijn baby zelf aanpakken. Dat overviel me toch wel in positieve zin, dat ik dat zelf kon doen. En tegelijkertijd was dat het enige wat ik wilde. Het navelstrengetje zat 1 keer om het nekje maar dat kon gemakkelijk verholpen worden.

Wauw! Mijn kindje was geboren (16.29 uur) en lag op mijn borst, een prachtige stevige jongen met blonde haartjes! Ik had altijd gedacht dat ik een meisje met donker haar zou krijgen dus dit was een complete verrassing. Tranen van geluk en ontlading huilde ik. Ongeloof en liefde voelde ik voor dit kleine mannetje, dat uit mij tevoorschijn was gekomen in mijn eigen huis, bij ons op de keukenvloer. Ondersteund door de verloskundige en de kersverse papa wandelde ik naar het bed dat op de grond lag en legde ik mijn baby op mijn buik. Rustig wachtten we af tot hij aan zijn borstcrawl begon richting mijn borst en hapte naar mijn tepel om te beginnen met drinken. De natuur is zo ongelofelijk en mooi! En zo lagen we verwonderd te kijken naar onze drinkende zoon. Op de achtergrond werd alles opgeruimd en aangeveegd en werd de kraamzorg gebeld. Na 41 minuten werden de vliezen en de placenta geboren, terwijl mijn kindje nog aan mijn borst lag te drinken. Ik heb 500 ml bloed verloren, wat vrij gebruikelijk is en mijn perineum was nog intact.

We noemden onze zoon Sebastiaan Jakobus Frederik en toen we gegeten hadden en de verloskundige vertrokken was (18.30 uur), belde ik mijn broer en ging ik onder de douche. Sebastiaan kon toen lekker huid op huid liggen bij zijn papa. Daarna liepen we met zijn drietjes naar boven en gingen we samen in bed liggen om te beginnen aan onze eerste rommelige maar prachtige nacht samen.

thuisbevalling

hypnobirthing

zwaartekracht

regie

Contact

De Savornin Lohmanlaan 4 9722 HG Groningen 06 103 053 11 vivi@verwachtingsvol.nl

Contact

De Savornin Lohmanlaan 4
9722 HG Groningen
06 103 053 11
vivi@verwachtingsvol.nl