Nina Olivari Fotografie

Regie tijdens de bevalling

Kun jij een marathon lopen?


Wauw, wat werd ik geraakt door het besef dat de natuur alles al voor ons bedacht heeft. Dat wij een vrouwelijk lichaam hebben met alles erop en eraan, om een kind te kunnen laten ontstaan en dragen, het te laten ontwikkelen en daarna geboorte te kunnen geven aan onze kinderen.

Die eenvoud en tegelijk complexiteit van het proces, deed mij mijn ogen openen en ik kon alleen nog maar respect voelen. En nog dieper werd ik geraakt door het besef dat maar heel weinig vrouwen zich hier nog bewust van zijn. De kracht van de natuur, vertrouwen op de diepe wijsheid van ons lijf is geen vanzelfsprekendheid.

Ik werd me er tijdens mijn eigen zwangerschap van bewust dat ik geen idee had wat de geboorte van een kind precies inhield. Ik wist niet wat ik kon verwachten. Ik dacht te weten dat het goed was om een bevalling maar over je heen te laten komen. Dat het niet voor niets bevalling heette en dat het dus pijn zou doen en lang zou duren. En ik werd me ervan bewust dat hier helemaal niets van klopte. Dat ik verhalen had gehoord en had aangenomen dat ze klopten, want waarom werden ze anders steeds maar weer verteld? Of je nou wilde of niet.

Die bewustwording was een heel belangrijk omslagpunt voor mij. Want in plaats van aan te nemen kreeg ik ruimte voor nieuwsgierigheid. Ik begon te lezen over het vrouwenlichaam, over alle slimmigheidjes die in ons zijn aangelegd. Ik las verhalen over de angstcultuur waarin wij leven. Die steeds sterker wordt en ons af doen drijven , juist van onze natuur. Ik las over de positieve geboortes en de trotse moeders die heel fijn en krachtig terugkeken op hun bevalling. En dat sterkte me, gaf me vertrouwen, en daardoor kon ik loslaten wat er lang in mij had geleefd. Om plaats te maken voor een nieuwe ervaring.

Namelijk die van mijzelf.

‘Want misschien liep het heel anders dan ik had gehoopt’

Ik begon mij de geboorte van mijn eigen kind toe te eigenen. Ik merkte dat ik begon te geloven dat ik een nieuw verhaal mocht maken. Mijn eigen verhaal. Waarin ik losliet wat ik had gehoord, losliet wat er allemaal níet goed kon gaan. En ik had de moed om los te laten toen ik durfde te geloven dat mijn lichaam het kon en wist wat te doen. Ik vond het eerlijk gezegd wel een zalig idee dat ik zelf achterover kon leunen, terwijl ik mijn lichaam het werk liet doen.

Het fijne was, dat ik steeds beter kon voelen dat wat er moest gebeuren al voorgeprogrammeerd was en precies op het juiste moment zou gebeuren. Ik kon het bijna niet geloven. Mijn vertrouwen groeide en groeide en werd op steeds meer punten bevestigd. En ja, als het perfect was geregeld, ik mij alleen maar over hoefde te geven en mee hoefde te gaan op de golven van de geboortezee, dan wilde ik wel ‘ja’ zeggen tegen dit overweldigende en grootse gebeuren in mijn lijf.

Dan wilde ik me wel mee laten voeren en achterover leunen en me mee laten voeren naar ongekende diepten en schitterende hoogtepunten. Dan durfde ik wel te dromen over hoe mijn bevalling eruit zou komen te zien. Over hoe ik het zou beleven en ervaren. Want het zou zo maar eens waarheid kunnen worden. Door dit inzicht kon ik gaan geloven in en vertrouwen op een mooie uitkomst van het geboorteproces dat bij mij zou passen en waar ik positief op terug kon kijken. Ik begon ernaar uit te kijken en kreeg er zelfs zin in.

Mijn ogen gingen open en ik besefte dat ik de hoofdrolspeler was in dit verhaal. Ik was gewend dat de bevalling vooral gaat om het krijgen van een gezond kind. Maar nu werd er juist naar mij gekeken. Want ik was degene die mij het beste kende. De enige die zou kunnen voelen hoe ik mij voelde en wat mijn lichaam aangaf, wat het beste was om te doen. En de enige die wist welke keuzes het beste bij mij zouden passen. De aanstaande vader had ook wel ideeën en wensen maar ik snapte steeds beter dat ik me daar niet teveel door moest laten afleiden. Als mijn gevoel heel sterk en duidelijk was bij een keuze, dan klopte die. En ik moest het uiteindelijk doen, die marathon lopen.

Opeens begon ik die keuze te voelen, de regie te nemen, aan te geven wat ik wilde en wat ik niet wilde. En dat voelde fijn! Ik kon kiezen waar ik wilde bevallen, met wie en in welke houding. Ik mocht zeggen hoe de sfeer in de kamer voor mij het fijnst was en wat ik om me heen wilde zien. Ik begon op te schrijven hoe ik het voor me zag, en ik las dat verhaal regelmatig door en kon het echt voor me zien. Anderen vertelden me dat ik op moest passen, want misschien liep het heel anders en werd de geboorte van mijn kindje daardoor een teleurstelling. Maar ik geloofde inmiddels in de kracht van vertrouwen. Ik voelde dat ik alle keuzes die ik nu al maakte me sterkten en me een veilig gevoel gaven. De kennis die ik inmiddels had over hoe mijn lichaam werkt en waarom het zo werkt, zorgde ervoor dat als ik mijn keuze moest herzien in een situatie die anders zou lopen dan ik had gehoopt, dat ik zelf de afweging kon maken. En dat ik deze keuze voor mezelf zou kunnen onderbouwen.

Doordat ik zo helder had hoe ik het liefste zou bevallen, kon ik dat ook met de mensen om me heen bespreken en ik merkte dat zij daar heel goed mee omgingen. Sommige keuzes weken af van wat gebruikelijk was, maar ze waren niet gevaarlijk voor mij of voor ons kindje. Ik vond het ook heerlijk dat ik wist dat ik voorafgaand aan iedere keuze om toestemming zou worden gevraagd. Ik voelde me gesteund en ik wist dat als er spannende situaties zouden komen, dat de mensen om mij heen zouden weten welke keuzes ik zou willen maken. Wat een rust gaf mij dat.

‘Ik vond het een zalig idee dat ik zelf achterover mocht leunen’

kracht

wijsheid

marathon

regie

Contact

De Savornin Lohmanlaan 4 9722 HG Groningen 06 103 053 11 vivi@verwachtingsvol.nl

Contact

De Savornin Lohmanlaan 4 9722 HG Groningen 06 103 053 11 vivi@verwachtingsvol.nl